دانی که چرا چوب شود قسمتش آتش؟

بی حرمتیش بر لب و دندان حسین است.

دانی که چرا آب فرات گل آلود است؟

شرمندگی اش از لب عطشان حسین است.

دانی که چرا خانه حق گشته سیه پوش؟

زیرا که خدا نیز عزادار حسین است.